PL EN DE FR ES IT PT RU JA ZH NL UK TR KO CS SV AR VI FA ID HU RO NO FI

Zbigniew Drzewiecki

Zbigniew Drzewiecki
Ilustracja
Zbigniew Drzewiecki przed 1939 rokiem
Data i miejsce urodzenia

8 kwietnia 1890
Warszawa

Data i miejsce śmierci

11 kwietnia 1971
Warszawa

Instrumenty

fortepian

Gatunki

muzyka poważna

Zawód

pianista, pedagog, profesor, rektor

Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Knownlyx encyclopedia image
Zbigniew Drzewiecki (z lewej) z Rogerem Woodwardem i swoją żoną (1967)
Knownlyx encyclopedia image
Grób Zbigniewa Drzewieckiego na cmentarzu Powązkowskim

Zbigniew Drzewiecki (ur. 8 kwietnia 1890 w Warszawie[1], zm. 11 kwietnia 1971 tamże) – polski pianista i pedagog. Profesor i rektor Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie, profesor i rektor w latach 1929–1930, 1931–1932 Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie[2].

Życiorys

Urodził się w rodzinie Ludwika, handlowca, i Marii z Wysockich[1]. Miał dwóch młodszych braci[3]. Ukończył Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego[4] w Warszawie i zdał w 1909 maturę[1]. Naukę gry na fortepianie rozpoczął pod kierunkiem ojca, który był entuzjastą muzyki i zamiłowanym pianistą. Kolejnymi nauczycielami gry na fortepianie byli: Feliks Konopaska, Włodzimierz Oberfelt i Robert Becker, ponadto Zbigniew pobierał lekcje gry na skrzypcach u Ignacego Pileckiego[3]. Po maturze rozpoczął studia politechniczne (budowa maszyn), najpierw w Wiedniu, następnie w Brnie. Równocześnie odbył wyższy kurs gry na fortepianie pod kierunkiem Karla Prohazki w Wiener Akademie für Musik, a także korzystał ze wskazówek Maurycego Aronsona oraz Paula de Conne'a w Wiedniu i Heinricha Janochy w Brnie. W 1911 przerwał studia politechniczne i do 1915 mieszkał w Wiedniu, gdzie był pod opieką pedagogiczną Marie Prentner. W 1915 powrócił do Warszawy. Działalność koncertową rozpoczął 2 lutego 1916 w Filharmonii Warszawskiej[2].

Prowadził też działalność pedagogiczną. We wrześniu 1916 został profesorem niższego i średniego kursu fortepianu, by z czasem przejąć kurs wyższy w Instytucie Muzycznym w Warszawie[2]. Od 1931 był rektorem Akademii Muzycznej w Warszawie, wykładał także w Krakowie i Lwowie[5].

Był jednym z inicjatorów Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w 1927 roku. Od początku był członkiem jury konkursu w latach 1927, 1932, 1937, a na konkursach w 1949, 1955, 1960 i 1965 jego przewodniczącym.

W czasie II wojny światowej przebywał w Warszawie, uczestniczył w konspiracyjnych koncertach i udzielał lekcji. Po upadku powstania warszawskiego przeniósł się do Krakowa, gdzie w 1945 zorganizował Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną. Tam do 1955 uczył gry na fortepianie, i pełnił funkcję pierwszego rektora (1946–1952). Równocześnie prowadził klasę fortepianu w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. W 1955 zamieszkał w Warszawie, w 1961 przeszedł na emeryturę[2].

Jego uczniowie to laureaci międzynarodowych konkursów, wirtuozi oraz wybitni pedagodzy, do których należeli m.in.: Ryszard Bakst[6], Jan Bereżyński, Felicja Blumental, Halina Czerny-Stefańska[6], Jan Ekier[6], Róża Etkin-Moszkowska, Fu Cong, Lidia Grychtołówna[6], Adam Harasiewicz[6], Roman Jasiński, Aleksander Kagan, Halina Kalmanowicz, Wacław Kisielewski, Elza Kolodin, Bolesław Kon[6], Waldemar Maciszewski[6], Alfred Müller, Sergiusz Nadgryzowski, Hiroko Nakamura, Włodzimierz Obidowicz, Ewa Osińska, Teresa Rutkowska, Regina Smendzianka[6], Marta Sosińska-Janczewska i Tatiana Woytaszewska.

Angażował się również społecznie. W latach 1934–1939 oraz 1945–1948 pełnił funkcję prezesa polskiej sekcji Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej, w latach 1959–1966 był prezesem Towarzystwa im. Fryderyka Chopina, a od 1956 do 1962 prezesem Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków (SPAM).

Zmarł w Warszawie, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 73-3-2)[7].

Ordery i odznaczenia

Nagrody

Przypisy

  1. a b c Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, (Przedr. fotooffs., oryg.: Warszawa : Wydaw. Głównej Księgarni Wojskowej, 1938.), Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 153.
  2. a b c d e Zbigniew Drzewiecki, [w:] Twórcy [online], Culture.pl [dostęp 2024-03-22].
  3. a b Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina [online], Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina [dostęp 2024-08-01] (pol.).
  4. Późniejsze nazwy szkoły: od 30.06.1915 do 10.11.1918 Gimnazjum Towarzystwa Szkoły Maurycego hr. Zamoyskiego, od 10.11.1918 Gimnazjum Towarzystwa im. Jana Zamoyskiego (za: Smolna 30. Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego Warszawa: PIW, 1989: 21 i 23).
  5. Narodowy Instytut Fryderyka Chopina [online], publikacje.nifc.pl [dostęp 2024-08-01].
  6. a b c d e f g h Bogusław Rottermund, Sonaty fortepianowe klasyków wiedeńskich: Beethoven, Szczecin: Akademia Sztuki, 2017, s. 83, ISBN 978-83-63072-01-8.
  7. Cmentarz Stare Powązki: WYSOCCY, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-05-28].
  8. Dziennik Polski, rok XV, nr 172 (4793), s. 9.
  9. M.P. z 1955 r. Nr 64, poz. 762 „za wybitne osiągnięcia artystyczne i zasługi w zorganizowaniu V Międzynarodowego Konkursu im. Fryderyka Chopina”.
  10. M.P. z 1951 r. Nr 74, poz. 1008 „za wybitną działalność naukową”.
  11. M.P. z 1930 r. Nr 260, poz. 352 „za zasługi na polu działalności artystycznej i pedagogicznej”.
  12. Uchwała Prezydium Rządu w sprawie przyznania nagród za osiągnięcia w dziedzinie nauki, postępu technicznego, literatury i sztuki za rok 1952. „Trybuna Ludu”. Rok V, Nr 203 (1265), s. 6, 23 lipca 1952. Warszawa: KC PZPR. [dostęp 2024-08-01]. 
  13. Dziennik Polski, rok VIII, nr 176, (2639), s. 2.

Linki zewnętrzne