Hamad ibn Chalifa Al Sani

Hamad ibn Chalifa Al Sani

‏حمد بن خليفة آل ثاني‎

Hamad ibn Chalifa Al Sani podczas posiedzenia w polskim Senacie (2011)
Emir Kataru
Okres	od 27 czerwca 1995 do 25 czerwca 2013
Poprzednik	Chalifa ibn Ahmad Al Sani
Następca	Tamim ibn Hamad Al Sani
Dane biograficzne
Dynastia	Al Sani
Data i miejsce urodzenia	1 stycznia 1952 Doha
Ojciec	Chalifa ibn Ahmad Al Sani
Rodzeństwo	Abd Allah ibn Chalifa Al Sani
Dzieci	Dżasim ibn Hamad Al Sani Tamim ibn Hamad Al Sani
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Hamad ibn Chalifa Al Sani (arab. حمد بن خليفة آل ثاني; ur. 1 stycznia 1952 w Dosze) – emir Kataru w latach 1995–2013, premier Kataru w latach 1995–1996.

Ukończył wyższe studia (1971) w Królewskiej Akademii Wojskowej Sandhurst w Wielkiej Brytanii. W 1995 w bezkrwawym przewrocie odsunął od władzy swojego ojca, emira Chalifę. Przeprowadził wiele reform, zainicjował działanie telewizji Al-Dżazira. Od 2003 oficjalnym następcą tronu był jego syn, Tamim ibn Hamad Al Sani. 25 czerwca 2013 ogłosił, że abdykuje na rzecz syna Tamima.

W przygotowanej, w 2013 roku, przez tygodnik „Angora” liście 50. najbogatszych polityków świata zajął 26. miejsce; jego majątek osobisty wyceniono na dwa miliardy USD^[1].

• Order Omanu (Oman, 1975)^[2][3]
• Wielka Wstęga Orderu Nilu (Egipt, 1976)^[2][3]
• Łańcuch Orderu Króla Abd al-Aziza (Arabia Saudyjska, 1976)^[2][3]
• Krzyż Wielki Orderu Francisco de Miranda (Wenezuela, 1977)^[2][3]
• Diagam Tanda Kehormation (Indonezja, 1977)^[2][3]
• Krzyż Wielki Orderu Św. Michała i Św. Jerzego (Wielka Brytania, 1979)^[2][3]
• Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja, 1980)^[2][3]
• Order Muhammada (Maroko, 1981 oraz 2002)^[2][3]
• Klasa Specjalna Orderu Zasługi (Liban, 1986)^[2][3]
• Order Al-Hussein bin Ali (Jordania, 1995)^[2][3]
• Order Zasługi I klasy (Oman, 1995)^[2][3]
• Krzyż Wielki Orderu Dobrej Nadziei (Południowa Afryka, 1995)^[4]
• Order 7 Listopada (Tunezja, 1997)^[2][3]
• Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja, 1997)^[2][3]
• Krzyż Wielki Orderu Narodowego Lwa (Senegal, 1998)^[2][3]
• Order Nishan-i-Pakistan (Pakistan, 1999)^[2][3]
• Krzyż Wielki Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (Niemcy, 1999)^[2][3]
• Łańcuch Order Gwiazdy Rumunii (Rumunia, 1999)^[2][3][5]
• Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielkim Łańcuchem (Włochy, 2000)^[2][3][6]
• Wielka Wstęga Orderu Narodowego Cedru (Liban, 2000)^[2][3]
• Order Republiki (Jemen, 2000)^[2][3]
• Order José Martí (Kuba, 2000)^[2]
• Krzyż Wielki Orderu Narodowego (Wybrzeże Kości Słoniowej, 2002)^[2]
• Order „Przyjaźń” I klasy (Kazachstan, 2001)^[7]
• Łańcuch Krzyża Wielkiego Orderu Białej Róży Finlandii (Finlandia, 2007)^[2][8]
• Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela (Grecja, 2007)^[2]
• Krzyż Wielki Orderu Zasługi Duarte, Sánchez and Mella (Dominikana, 2008)^[2]
• Wielki Łańcuch Orderu Infanta Henryka (Portugalia, 2009)^[2][9]
• Wielki Order Króla Tomisława (Chorwacja, 2009)^[2]
• Narodowy Order Zasługi I klasy (Malta, 2009)^[2]
• Wielki Łańcuch Orderu Oswobodziciela (Wenezuela, 2010)^[2]
• Klasa Specjalna Odznaki Honorowej za Zasługi dla Republiki Austrii (Austria, 2010)^[10]
• Order Łaźni (Wielka Brytania, 2010)^[11]
• Krzyż Wielki Orderu Lwa Niderlandzkiego (Holandia, 2011)^[12]
• Łańcuch Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania, 2011)^[13]
• Order 8 Września (Macedonia, 2011)^[14]
• Order Skanderbega (Albania, 2011)^[15]
• Wielki Łańcuch Orderu Lakanduli (Filipiny, 2012)^[16]
• Order Księcia Jarosława Mądrego I klasy (Ukraina, 2012)^[17]
• Wielki Łańcuch Orderu Słońca Peru (Peru, 2013)^[18]