Wolverhampton Wanderers F.C.

Ten artykuł należy dopracować:

od 2020-07 → dodać przypisy do treści niemających odnośników do źródeł,
→ usunąć pustosłowie.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Wolverhampton Wanderers

Wolverhampton Wanderers Football Club
Państwo	Wielka Brytania
Kraj	Anglia
Adres	Waterloo Rd, WV1 4QR Wolverhampton, Anglia
Data założenia	1877 (jako St. Luke's)
Prezes	Jeff Shi
Barwy
I zespół
Przydomek	The Wolves (Wilki) The Wanderers (Wędrowcy)
Liga	Premier League
Stadion	Molineux Stadium
Trener	Rob Edwards[1]
Stroje domowe Stroje wyjazdowe
Trzeci strój
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Wolverhampton Wanderers – angielski klub piłkarski z siedzibą w mieście Wolverhampton, z własnym stadionem Molineux Stadium, występujący obecnie w rozgrywkach Premier League.

Klub został założony w 1877. 11 lat później był jednym z dwunastu zespołów, które założyły Football League. Jest czterokrotnym zdobywcą Pucharu Anglii (po raz pierwszy w 1893, po pokonaniu Evertonu) i trzykrotnym mistrzem kraju (po raz pierwszy w 1954). W 1972 dotarł do finału pierwszej edycji Pucharu UEFA, jednak w dwumeczu nie sprostał Tottenhamowi Hotspur (remis 1:1 i porażka 1:2).

Głównymi lokalnymi rywalami klubu są West Bromwich Albion, Birmingham City i Aston Villa. Stadion klubu, Molineux Stadium przy Waterloo Road posiada cztery trybuny nazwane imionami trzech byłych graczy klubu: Billy’ego Wrighta, Steve’a Bulla i Stana Cullisa oraz byłego dyrektora Jacka Harrisa.

Klub założony został w 1877 jako St. Luke's. Dwa lata później zespół połączył się z miejscową drużyną krykieta oraz futbolu The Wanderers i od tej pory nosił nazwę Wolverhampton Wanderers.

Przez pierwsze lata swojego istnienia klub swoje spotkania rozgrywał na Windmill Field i John Harper's Field. W 1889 przeniósł się na Molineux Stadium, który do dziś pozostaje jego stadionem.

W 1888 klub został jednym z 12 założycieli Football League. W inauguracyjnym sezonie zajął trzecie miejsce. Zespół dotarł jednak do finału Pucharu Anglii, w którym przegrał z Preston North End. Cztery lata później klub ponownie powtórzył to osiągnięcie, jednak tym razem wygrał 1:0 z Evertonem. Po 18 latach gry w najwyższej klasie rozgrywkowej Wolverhampton w 1906 spadł z First Division.

W 1908 i 1921 zespół dotarł do finału Pucharu Anglii, w tym jeden z nich wygrał. Dwa lata później drużyna ponownie spadła z ligi, jednak w następnym sezonie wywalczyła awans do Second Division zajmując pierwsze miejsce w rozgrywkach trzeciej ligi w rejonie północnym. W roku 1932 klub awansował już do First Division. Siedem lat później Wolves zostali wicemistrzami kraju, dotarli także do finału Pucharu Anglii, w którym polegli z Portsmouth.

Po II wojnie światowej, w roku 1954 Wolverhampton został mistrzem Anglii. Osiągnięcie to powtórzył cztery lata później. W tym czasie swoje rozgrywki wygrała także druga, trzecia oraz czwarta drużyna Wolverhamptonu a młodzieżowy zespół zdobył Puchar Anglii. W następnym sezonie klub obronił swój tytuł, zaś rok później przegrał walkę o mistrzostwo kraju z Burnley. Zdobył za to Puchar Anglii.

W 1965 drużyna spadła do Second Division. Dwa lata później zajęła drugie miejsce w lidze i awansowała do najwyższej klasy rozgrywkowej. W sezonie 1971/1972 Wolverhampton dotarł do finału Pucharu UEFA. Przegrał w nim jednak po dwumeczu z Tottenhamem Hotspur. Dwa lata później klub po raz pierwszy zdobył Puchar Ligi pokonując w finale Manchester City. W sezonie 1976/1977 klub występował w drugiej lidze, jednak wygrał rozgrywki i awansował do najwyższej klasy rozgrywkowej.

W 1982 klub ponownie spadł z ligi i ogłoszona została upadłość drużyny. Klub znalazł jednak nowego właściciela i awansował do pierwszej ligi. Po jednym sezonie w niej spędzonym ponownie spadł jednak do Second Division. W 1986 klub występował już w czwartej lidze i ponownie ogłoszono upadłość klubu. Wolverhampton kupił jednak sir Jack Hayward. W sezonie 1994/1995 klub występował już w Division One (drugiej lidze) i przegrał z Boltonem Wanderers play-offy o grę w Premier League. Dwa lata później znów nie awansował przegrywając walkę z Crystal Palace. Przez większą część sezonu 2001/2002 Wolves zajmowali drugie miejsce. Pod koniec rozgrywek klub spadł jednak na trzecią lokatę i przegrał półfinał play-offów z Norwich City.

W następnym sezonie Wolverhampton wygrał jednak play-offy i awansował do Premier League. Po jednym roku spędzonym w pierwszej lidze drużyna spadła jednak do Championship. Dwa lata później Mick McCarthy został szkoleniowcem klubu, zaś w następnym sezonie za symboliczne 10 funtów oraz obietnicę zainwestowania 30 milionów funtów, klub kupił Steve Morgan. W sezonie 2008/2009 klub wygrał rozgrywki drugiej ligi i awansował do Premiership. Po trzech sezonach w najwyższej klasie rozgrywkowej w sezonie 2011/12 Wolves zajęli ostatnie, 20. miejsce i spadli do Championship.

W sezonie 2012/2013 pierwszym szkoleniowcem Wolverhampton został norweski szkoleniowiec Stale Solbakken, przed którym postawiono jako cel powrót do Premier League. Sezon ligowy drużyna rozpoczęła od wyjazdowej porażki z Leeds United. Pierwsze mecze ligowe zespół grał nierówno, przeplatając zwycięstwa porażkami i remisami. W 5. kolejce nastąpiła wygrana z Leicester City i kolejne trzy zwycięstwa, kolejno z Ipswich Town, Peterborough United oraz Sheffield Wednesday.

W pierwszej fazie rozgrywek drużyna znajdowała się w górnej części tabeli. Pod koniec 2012 zespół dopadł kryzys, w listopadzie nie wygrał ani jednego spotkania. Wynikiem tego było miejsce w końcówce tabeli Championship na półmetku sezonu. Wilki odpadły także w początkowej fazie FA Cup po porażce z Luton Town. W efekcie 5 stycznia 2013 klub rozwiązał kontrakt z dotychczasowym trenerem Stale Solbakkenem.

7 stycznia 2013 władze klubu przedstawiły nowego trenera, którym został były menadżer Doncaster Rovers Dean Saunders. Miał on za zadanie utrzymać klub w drugiej klasie rozgrywkowej w Anglii. Pierwszym meczem nowego szkoleniowca Wilków był domowy mecz na Molineux Stadium z Blackburn Rovers, zakończony remisem 1-1. Następnie drużynie nie wiodło się dobrze, styczeń i luty to okres, w którym piłkarze nie wygrali żadnego meczu. Pierwsza wygrana w drugiej fazie sezonu nastąpiła 4 marca w spotkaniu z Millwall wygranym 2-0.

Marzec był dobrym miesiącem dla Wolverhampton, które wygrało trzy z czterech spotkań ligowych. Końcówka sezonu to jednak porażki zespołu walijskiego szkoleniowca, któremu nie udało się utrzymac drużyny w Championship. Po sezonie Saunders odszedł z klubu, z którym miał podpisany kontrakt do końca sezonu 2012/2013.

Po spadku drużyny do trzeciej klasy rozgrywkowej w Anglii trenerem zespołu został walijski szkoleniowiec Kenny Jackett, który po sześciu latach rozstał się z Millwall^[2]. W pierwszym sezonie swojej pracy w klubie wrócił do Championship, wygrywając ligę ze 103 punktami na koncie^[3]. W sezonie 2014/2015 zespół zajął 7. miejsce zdobywając taką samą liczbę punktów co Ipswich Town, które zagrało w meczach barażowych o awans do Premier League. 21 lipca 2016 klub poinformował o nawiązaniu porozumienia z chińską firmą Fosun International, która odkupiła klub od Steve’a Morgana za 45 mln funtów^[4].

31 maja 2017 nowym menedżerem został Nuno Espírito Santo. Został on powołany na to stanowisko, ponieważ właściciele chcieli doświadczonego menedżera, który pomoże w walce o awans do Premier League. Klub dokonał kilku transferów, które były dużym wydatkiem, jak na drużynę drugiej ligi angielskiej. Do zespołu dołączyli: Ruben Neves (rekordowy transfer w historii klubu - 15 mln funtów)^[5], Barry Douglas^[6], Ryan Bennett^[7], José Nuno Rodrigues Xavier, John Ruddy^[8], Phil Ofosu-Ayeh, Roderick Miranda, Pedro Goncalves, Boubacar Hanne, Will Norris. W ramach wypożyczenia do drużyny przybyli między innymi gracze, z którymi nowy trener miał okazję pracować, lub też odpowiadał mu ich styl gry, a więc: Willy Boly, Rúben Vinagre, Diogo Jota, Léo Bonatini, oraz Alfred N’Diaye. Z klubu odeszło też kilku kluczowych zawodników w ostatnich latach, którzy walnie przyczyniali się do zwycięstw Wilków, min: David Edwards i Nouha Dicko. 5 sierpnia w inauguracyjnym meczu Wilki pokonały spadkowicza z Premier League – Middlesbrough. W czwartej serii gier doznali pierwszej porażki z Cardiff City. Po zwycięstwie w 12. kolejce nad Aston Villą (2:0) klub objął pozycję lidera w tabeli ligowej. Drużyna dobrze radziła sobie w Pucharze Ligi Angielskiej, ogrywając min Southampton, czy też odpadając dopiero po rzutach karnych z Manchesterem City w czwartej rundzie. Po wspaniałym sezonie, Wilki wywalczyły awans do Premier League.

• Mistrzostwo Anglii (3): 1954, 1958, 1959
• Puchar Anglii (4): 1893, 1908, 1949, 1960
• Tarcza Dobroczynności (4): 1949, 1954, 1959, 1960
• Puchar Ligi Angielskiej (2): 1974, 1980
• finalista Pucharu UEFA: 1972
• zwycięzca Division Two / Championship (4): 1932, 1977, 2009, 2018
• zwycięzca Division Three / League One (3): 1924, 1989, 2014
• zwycięzca Division Four (1): 1988

• Najwięcej kibiców: 61 315 – z Liverpoolem (5 runda Pucharu Anglii, 11 lutego 1939)
• Najwyższe zwycięstwo w lidze: 10:1 – z Leicester City (Division 2, 15 kwietnia 1938)
• Najwyższa porażka w lidze: 1:10 – z Newton Heath (Division 1, 15 października 1892)
• Najwyższe pucharowe zwycięstwo: 14:0 – z Cresswell's Brewery (3 runda Pucharu Anglii, 13 listopada 1886)
• Najwięcej bramek dla klubu w lidze: 250 – Steve Bull
• Najwięcej meczów dla klubu w lidze: 501 – Derek Parkin

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Wolverhampton Wanderers F.C..

Stan na 7 stycznia 2026^[9]

Nr	Poz.	Piłkarz
1	1 bramkarzBR	José Sá
2	2 obrońcaOB	Matt Doherty
3	2 obrońcaOB	Hugo Bueno
4	2 obrońcaOB	Santiago Bueno
5	3 pomocnikPO	Marshall Munetsi
6	2 obrońcaOB	David Møller Wolfe
7	3 pomocnikPO	André
8	3 pomocnikPO	João Gomes
9	4 napastnikNA	Jørgen Strand Larsen
10	4 napastnikNA	Jhon Arias
11	4 napastnikNA	Hwang Hee-chan
12	2 obrońcaOB	Emmanuel Agbadou
14	4 napastnikNA	Tolu Arokodare
15	2 obrońcaOB	Yerson Mosquera

Nr	Poz.	Piłkarz
17	2 obrońcaOB	Pedro Lima
21	2 obrońcaOB	Rodrigo Gomes
23	4 napastnikNA	Tawanda Chirewa
24	2 obrońcaOB	Toti (kapitan)
25	1 bramkarzBR	Daniel Bentley
26	2 obrońcaOB	Ki-Jana Hoever
27	3 pomocnikPO	Jean-Ricner Bellegarde
28	4 napastnikNA	Fer López
30	4 napastnikNA	Enso González
31	1 bramkarzBR	Sam Johnstone
36	4 napastnikNA	Mateus Mané
37	2 obrońcaOB	Ladislav Krejčí (wypożyczony z Girony)
38	2 obrońcaOB	Jackson Tchatchoua

Nr	Poz.	Piłkarz
	2 obrońcaOB	Nasser Djiga (w Rangers do 30 czerwca 2026)
	4 napastnikNA	Saša Kalajdžić (w LASK do 30 czerwca 2026)
	3 pomocnikPO	Boubacar Traoré (w Metz do 30 czerwca 2026)

Sezon	Rozgrywki	Runda	Klub	Dom	Wyjazd	Ogólnie
1958/59	Puchar Europy	1/8	FC Schalke 04	2–2	1–2	3–4
1959/60	Puchar Europy	Q	ASK Vorwärts Berlin	2–0	1–2	3–2
		1/8	FK Crvena zvezda	3–0	1–1	4–1
		1/4	FC Barcelona	2–5	0–4	2–9
1960/61	Puchar Zdobywców Pucharów	1/4	Austria Wiedeń	5–0	0–2	5–2
		1/2	Rangers	1–1	0–2	1–3
1971/72	Puchar UEFA	1R	Académica Coimbra	3–0	4–1	7–1
		2R	ADO Den Haag	4–0	3–1	7–1
		1/8	FC Carl Zeiss Jena	3–0	1–0	4–0
		1/4	Juventus F.C.	2–1	1–1	3–2
		1/2	Ferencváros	2–1	2–2	4–3
		F	Tottenham Hotspur	1–2	1–1	2–3
1973/74	Puchar UEFA	1R	CF Os Belenenses	2–1	2–0	4–1
		2R	1. FC Lokomotive Leipzig	4–1	0–3	4–4, w.
1974/75	Puchar UEFA	1R	FC Porto	3–1	1–4	4–5
1980/81	Puchar UEFA	1R	PSV Eindhoven	1–0	1–3	2–3
2019/20	Liga Europy	2Q	Crusaders	2–0	4–1	6–1
		3Q	Piunik Erywań	4–0	4–0	8–0
		PO	Torino	2–1	3–2	5–3
		Grupa K	SC Braga	0–1	3–3	2. miejsce
			Beşiktaş	4–0	1–0
			Slovan Bratysława	1–0	2–1
		1/16	Espanyol	4–0	2–3	6–3
		1/8	Olympiakos	1–0	1–1	2–1
		1/4	Sevilla	0–1 (N)

• Statystyki Wolverhampton Wanderers F.C. w europejskich rozgrywkach pucharowych