Sumiyoshi Kawamura

Sumiyoshi Kawamura

川村 純義

Kaigun-taishō admirał (pośmiertnie)
Data i miejsce urodzenia	18 grudnia 1836 Kagoshima, domena Satsuma, Szogunat Tokugawów
Data śmierci	12 sierpnia 1904
Przebieg służby
Siły zbrojne	Dai-Nippon Teikoku Kaigun
Główne wojny i bitwy	wojna boshin, nunt Satsumy, japońska ekspedycja karna na Tajwanie
Późniejsza praca	Minister Marynarki, Członek rady cesarskiej
Multimedia w Wikimedia Commons

Sumiyoshi Kawamura (ur. 18 grudnia 1836 w Kagoshimie, zm. 12 sierpnia 1904) – admirał Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej

Sumiyoshi Kawamura urodził się 18 grudnia 1836 roku w Kagoshimie. Jego ojcem był odlewnik dział artyleryjskich, Yojuro Kawamura^[1].

Pochodzący z prowincji Satsuma Sumiyoshi Kawamura swą karierę wojskową wiązał z marynarką wojenną, w reformowanej po upadku szogunatu armii cesarskiej stanowiska w siłach morskich otrzymywali głównie przedstawiciele klanu Satsuma, w armii zaś klanu Chōshū^[2]. W 1857 roku wstąpił do Centrum Szkolenia Morskiego w Nagasaki, gdzie studiował nawigację morską^[3]. W 1868 roku wstąpił do wojska, gdzie dowodził 4. brygadą strzelców w wojnie boshin po stronie cesarskich sił rządowych, wsławiając się szczególnie w bitwie pod Aizu^[1].

Po obaleniu rządu Tokugawów Kawamura został oficerem w nowo powstałej Cesarskiej Marynarce Wojennej, w której sukcesywnie awansował na wyższe stopnie. W 1870 roku został pierwszym dyrektorem Akademii Cesarskiej Marynarki Wojennej z siedzibą w Tokio^[4][1]. W 1872 roku otrzymał stanowisko starszego wiceministra (taifu) marynarki wojennej^[4][5]. Podczas ekspedycji karnej na Tajwanie w 1874 roku pełnił rolę dowódcy sił morskich^[4].

We wrześniu 1877 roku, podczas buntu Satsumy został mianowany dowódcą sił cesarskich^[4]. Wojska Kawamury zdławiły powstanie w finalnej bitwie pod Shiroyamą. Przed siłowym stłumieniem powstania, Kawamura wysłał list do buntowników, pochodzących z jego rodzinnego regiony. Obiecał w nim wstawienie się u cesarza o ułaskawienie zbuntowanych wojowników, pod warunkiem, że ci się poddadzą. List kończy patriotycznym odwołaniem do wspólnej pracy dla dobra kraju: „Jeśli w przyszłości poświęcicie się służbie dla kraju i udowodnicie swój patriotyzm, takie postępowanie nie tylko sprawi, że wasza wina zostanie zapomniana, ale wasza dobra sława będzie tak wysoka ponad waszą obecną hańbą, jak niebo ponad morzem. To właśnie chciałem wam powiedzieć, a teraz możecie rozważyć moje słowa i sprawdzić ich wartość”^[6]. Propozycja została jednak przez buntowników odrzucona.

W 1878 roku Kawamura został mianowany radcą (sangi), zasiadającym w izbie wyższej parlamentu oraz drugim ministrem marynarki^[4][5]. Jako minister aktywnie zabiegał o budowę kolejnych okrętów wojennych, przyczynił się do wytyczenia na otaczających Wyspy Japońskie wodach okręgów morskich. rozszerzył także w strukturach marynarki wojennej wpływy osób pochodzących z Satsumy^[1][5]. Na stanowisku zasiadał do 1885 roku, kiedy tymczasowo został zastąpiony przez wiceadmirała Enomoto Takeaki.

W 1884 roku otrzymał tytuł szlachecki hakushaku (hrabia)^[4]. Pełnił funkcję doradcy na dworze cesarskim, a od 1901 roku powierzono mu opiekę nad nowonarodzonym księciem Michi (późniejszym cesarzem Hirohito) i jego młodszym bratem księciem Chichibu. Kawamura otrzymał to zadanie od dziadka Hirohito, cesarza Mutsuhito, za co otrzymał nagrodę w wysokości 100 jenów^[7]. Przyszły cesarz znajdował się pod kuratelą rodziny Kawamury w ich posiadłości w Tokio, gdzie pozostawał do 1904 roku^[8].

12 sierpnia 1904 roku Sumiyoshi Kawamura zmarł w wieku 67 lat. Po raz pierwszy w Japońskiej armii został pośmiertnie awansowany do stopnia admirała^[5]. Kawamura został pochowany na cmentarzu Tama w Tokio^[9].