SS Premjer
 SS Premjer w porcie gdyńskim | |
| Bandera | |
|---|---|
| Armator |
Polbryt |
| Historia | |
| Stocznia |
Ramage & Ferguson, Leith |
| Data wodowania |
1922 |
| Data zatonięcia |
samozatopiony 4 kwietnia 1941 |
| Dane techniczne | |
| Nośność (DWT) |
3950 t |
| Liczba pasażerów |
450 |
| Długość całkowita (L) |
101,6 m |
| Szerokość (B) |
13,1 m |
| Zanurzenie (D) |
6,9 m |
| Pojemność |
3540 BRT / 2171 NRT |
| Napęd mechaniczny | |
| Silnik |
3-cylindrowa maszyna parowa potrójnego rozprężania |
| Moc silnika |
2400 KM |
| Prędkość maks. |
12 w. |
SS Premjer – polski statek pasażersko–towarowy, pływający w latach 1929–1934 dla polsko–brytyjskiego armatora Polbryt.
Historia
Statek zbudowano w stoczni Ramage & Ferguson w Leith w 1922 roku. Nadano mu nazwę „Tasso” i wprowadzono do służby dla brytyjskiego armatora Ellerman’s Wilson Line, gdzie obsługiwał połączenia między Wielką Brytanią a portami Morza Śródziemnego[1].
W 1928 statek zakupił polsko–brytyjski armator Polbryt do obsługi połączenia pasażersko–towarowego między Gdańskiem a Londynem i Hull. „Premjer” był największym z czterech statków, którymi wówczas dysponowało przedsiębiorstwo (pozostałe to „Rewa”, „Łódź” i „Warszawa”). Banderę na statku podniesiono w kwietniu 1929 roku[1].
Statki Polbrytu miały przede wszystkim przewozić emigrantów z Polski i Europy środkowo-wschodniej na zachód, jednak w wyniku krachu na Wall Street oraz drastycznego ograniczenia limitów przyjmowania emigrantów przez USA, przedsięwzięcie przestało mieć rację bytu. Na początku lat 30. połączenie zawieszono, a Polbryt zaczął sprzedawać swoje statki.
„Premjer” został w październiku 1935 r. odsprzedany włoskiemu przedsiębiorstwu „Tirenia” z Neapolu. Nazwę statku zmieniono na „Adua”. 4 kwietnia 1941 roku jednostka została samozatopiona w porcie Massaua[1].
Przypisy
- ↑ a b c Jerzy Miciński, Księga statków polskich 1918–1945. Tom 2, Gdańsk: Polnord–Oskar, 1997, s. 179–192, ISBN 83-86181-31-1.
Bibliografia
- Jerzy Miciński, Księga statków polskich 1918–1945. Tom 2, Gdańsk: Polnord-Oskar, 1997, ISBN 83-86181-31-1, s. 179–192