PL EN DE FR ES IT PT RU JA ZH NL UK TR KO CS SV AR VI FA ID HU RO NO FI

Russell Lissack

Russell Lissack
Ilustracja
Russell Lissack na koncercie zespołu Bloc Party podczas Southside Festival 2019
Imię i nazwisko

Russell Dean Lissack[1]

Data i miejsce urodzenia

11 marca 1981
Londyn

Instrumenty

gitara

Gatunki

rock alternatywny, indie rock[2]

Zawód

muzyk

Aktywność

od 1999

Zespoły
Bloc Party (od 1999), Pin Me Down(inne języki) (ok. 2010), Ash(inne języki) (2010–2011)

Russell Lissack (ur. 11 marca 1981 w Londynie[1]) – brytyjski muzyk, gitarzysta prowadzący zespołu indierockowego Bloc Party, który założył z Kelem Okerekem w 1999 roku. W 2010 roku wydał z zespołem Pin Me Down(inne języki) album studyjny o tej samej nazwie, a w latach 2010–2011 był członkiem trasy koncertowej Ash(inne języki).

Wczesne życie

Lissack dorastał w Chingford(inne języki) we wschodnim Londynie. Jako dziecko pobierał lekcje gry na fortepianie, ale z muzyką związał się dopiero w wieku 16 lat, kiedy to rozpoczął naukę gry na gitarze. Wkrótce poznał innych muzyków, w tym współzałożyciela Bloc Party, Kelego Okerekego. Uczył się w Bancroft's School(inne języki) i zdał maturę w Epping Forest College(inne języki), a następnie rozpoczął studia na London South Bank University(inne języki)[3].

Lissack powiedział w 2010 roku, że jego zainteresowania wahały się pomiędzy muzyką taneczną a rockiem, w zależności od jakości muzyki konkretnego gatunku w danym momencie. Dodał, że pod koniec lat 90. XX wieku i na początku XXI wieku uważał rock za nudny i zamiast tego skupił się na muzyce tanecznej[4].

Kariera muzyczna

Bloc Party

Lissack i Okereke założyli Bloc Party w 1999 roku[5] (początkowo pod nazwą Angel Range[2]), jako zespół mający na celu połączenie rocka i muzyki dance. Lissack przerwał studia z socjologii, aby zaangażować się w zespół i nie poinformował o tym rodziców, dopóki jego grupa nie odniosła sukcesu[6]. W 2005 roku ukazał się debiutancki album Silent Alarm, łączący ostrego indie rocka z klimatami inspirowanymi muzyką dance, R&B i popem[2]. W kolejnych latach wydali jeszcze dwie płyty i cztery razy znaleźli się w pierwszej dziesiątce brytyjskiej listy przebojów, zanim zawiesił działalność pod koniec 2009 roku[7], aby jego członkowie mogli spędzić więcej czasu ze swoimi rodzinami[4].

W kwietniu 2011 roku Lissack ogłosił, że Bloc Party nagrywa nowy materiał[8]. Pomiędzy wydaniem albumów Four(inne języki) (2012) i Hymns(inne języki) (2016) zespół opuścili basista Gordon Moakes(inne języki) i perkusista Matt Tong(inne języki). W 2015 roku Lissack powiedział, iż nie uważa, aby Bloc Party zmienił się jakoś szczególnie, ponieważ on i Okereke nadal komponują w ten sam sposób[9].

Lissack powiedział dla magazynu Guitar World w 2022 roku, że kompozycje grupy zaczęły się od wprowadzenia przez Okerekego sekwencji akordów lub innego pomysłu, a Lissack dodał do niej lub ją zaadaptował. Powiedział, że pedały efektowe były kluczową częścią jego brzmienia i że użył ich około stu na albumie Alpha Games(inne języki)[10] wydanym w tym samym roku[2]. Podobnie jak w przypadku Okerekego, głównym instrumentem Lissacka był Fender Telecaster, który kupił w 2003 roku po podpisaniu kontraktu z Wichita Recordings[11].

Pin Me Down

W 2010 roku, podczas przerwy w działalności zespołu Bloc Party, Okereke rozpoczął karierę solową, a Lissack wydał z jego pobocznym projektem pn. Pin Me Down(inne języki), u boku amerykańskiej piosenkarki Mileny Mepris, album studyjny o nazwie Pin Me Down. Lissack i Mepris poznali się podczas pierwszej trasy koncertowej Bloc Party po Stanach Zjednoczonych i zaczęli grać do piosenek grupy Weezer. Para wymieniała się muzyką i tekstami w e-mailach[4]. Debiutancki singiel duetu, „Cryptic”, ukazał się na kompilacji Kitsune Maison 5 na początku 2008 roku[12][13].

Robert Cooke z magazynu Drowned in Sound chwalił Lissacka za „najbardziej pomysłową grę na gitarze” w pokoleniu Bloc Party, ale uważał, że Pin Me Down jest zbyt podobne stylistycznie do twórczości poprzedniego zespołu, w tym Silent Alarm[14].

W 2015 roku Lissack stwierdził, że współpraca Pin Me Down raczej nie będzie kontynuowana, ponieważ Mepris pracował wówczas w telewizji[9].

Ash

W marcu 2010 roku ogłoszono, że Lissack będzie członkiem trasy koncertowej północnoirlandzkiej grupy rockowej Ash(inne języki). Jako dziecko był on fanem zespołu i grał w zespole wykonującym covery ich utworów[7]. We wrześniu tego samego roku trafił do szpitala po ugryzieniu przez lwiątko w rezerwacie przyrody podczas trasy po Republice Południowej Afryki[15].

W marcu 2011 roku opuścił zespół Ash[16]. Następnie powiedział dla magazynu NME, że pisze i produkuje dla japońskiego duetu Heavenstamp(inne języki), który przesłał mu muzykę za pośrednictwem serwisu Myspace[17].

Dyskografia

Bloc Party

Pin Me Down

  • Pin Me Down (2010)

Przypisy

  1. ↑ a b Rate Your Music, Russell Lissack [online], rateyourmusic.com [dostęp 2025-09-03] (ang.).
  2. ↑ a b c d AllMusic, Bloc Party [online], www.allmusic.com [dostęp 2025-09-04] (ang.).
  3. ↑ Doreen Friend, Son in a million, „East London and West Essex Guardian Series”, www.guardian-series.co.uk, 3 kwietnia 2006 [dostęp 2025-09-03] (ang.).
  4. ↑ a b c Robin Murray, Pin Me Down, „Clash”, www.clashmusic.com, 28 kwietnia 2010 [dostęp 2025-09-03] (ang.).
  5. ↑ Jenessa Williams, ‘I will outshine them all’: the enduring genius of Bloc Party, „The Guardian”, www.theguardian.com, 6 grudnia 2022 [dostęp 2025-09-03] (ang.).
  6. ↑ Charlotte Cripps, Bloc Party: Rock around the Bloc, „The Independent”, www.independent.co.uk, 27 kwietnia 2005 [dostęp 2025-09-03] (ang.).
  7. ↑ a b Sean Michaels, Bloc Party's Russell Lissack to play back-up for Ash, „The Guardian”, www.theguardian.com, 17 marca 2010 [dostęp 2025-09-03] (ang.).
  8. ↑ Sean Michaels, Bloc Party back together for new album, „The Guardian”, www.theguardian.com, 6 kwietnia 2011 [dostęp 2025-09-03] (ang.).
  9. ↑ a b Fred Bambridge, Interview with Russell Lissack of Bloc Party, „It's All Indie”, www.itsallindie.com, 6 listopada 2015 [dostęp 2025-09-03] (ang.).
  10. ↑ Jenna Scaramanga, Bloc Party’s Russell Lissack: “The effects pedals are the defining part of our sound more than guitars and amps”, „Guitar World”, www.guitarworld.com, 2 czerwca 2022 [dostęp 2025-09-03] (ang.).
  11. ↑ Eli Duxson, Gear Rundown: Bloc Party, „Mixdown Magazine”, mixdownmag.com.au, 9 stycznia 2025 [dostęp 2025-09-03] (ang.).
  12. ↑ AllMusic, Pin Me Down [online], www.allmusic.com [dostęp 2025-09-04] (ang.).
  13. ↑ Amber Elisabeth Black, 'Kitsuné Maison 5': pretentious dance-pop, „Mustang News”, mustangnews.net, 30 listopada 1 [dostęp 2025-09-04] (ang.).
  14. ↑ Robert Cooke, Album Review: Pin Me Down - Pin Me Down, „Drowned In Sound”, drownedinsound.com, 19 kwietnia 2010 [dostęp 2025-09-03] (ang.).
  15. ↑ Sean Michaels, Lion attacks Bloc Party guitarist, „The Guardian”, www.theguardian.com, 1 października 2010 [dostęp 2025-09-03] (ang.).
  16. ↑ Sean Michaels, Bloc Party guitarist rises from the Ash, „The Guardian”, www.theguardian.com, 25 marca 2011 [dostęp 2025-09-03] (ang.).
  17. ↑ Daniel Martin, Bloc Party's Russell Lissack to work with new Japanese band, „NME”, www.nme.com, 9 kwietnia 2011 [dostęp 2025-09-03] (ang.).

Linki zewnętrzne

Content available under CC BY-SA 4.0.

Source: Wikipedia.