Partacz
.JPG.html)
Partacz (łac. a parte paternitatis – poza cechem[1]), także przeszkodnik[2], szturarz[3] – dawniej osoba wykonująca działalność rzemieślniczą w mieście lub w jego pobliżu[4], ale niebędąca rzemieślnikiem zrzeszonym w cechu pomimo jego istnienia[1].
Partacze byli zdecydowanie zwalczani przez cechy jako zagrażająca im konkurencja (łamiąca monopol produkcji)[3]. Byli znani od XV wieku. Zazwyczaj wywodzili się z biedoty miejskiej, której nie było stać na finansowe sprostanie procedurze cechowej. W dużych miastach azylem dla partaczy były nieobjęte prawem miejskim jurydyki[4][5], podmiejskie klasztory oraz rezydencje szlacheckie[2]. Wyroby partaczy były z reguły tańsze i wbrew współczesnemu znaczeniu słowa nie odznaczały się gorszą jakością[4].
Zobacz też
Przypisy
- ↑ a b Czesław Witkowski: Słownik pojęć historycznych, wyd. 2008, s. 176
- ↑ a b Jerzy Rajman: Encyklopedia średniowiecza, wyd. 2006, s. 738
- ↑ a b Historia. Encyklopedia szkolna PWN, wyd. 2009, s. 454
- ↑ a b c Encyklopedia szkolna. Historia Polski, wyd. 2015, s. 246
- ↑ Eugeniusz Szwankowski: Warszawa. Rozwój urbanistyczny i architektoniczny. Warszawa: Państwowe Wydawnictwa Techniczne, 1952, s. 83.