Lew Oborin

Lew Oborin

Лев Оборин

Lew Oborin podczas I Konkursu Chopinowskiego (1927)
Imię i nazwisko	Lew Nikołajewicz Oborin
Data i miejsce urodzenia	11 września 1907 Moskwa
Data i miejsce śmierci	5 stycznia 1974 Moskwa
Instrumenty	fortepian
Gatunki	muzyka poważna
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Lew Nikołajewicz Oborin, ros. Лев Николаевич Оборин (ur. 29 sierpnia^?/11 września 1907 w Moskwie, zm. 5 stycznia 1974 tamże) – rosyjski pianista i pedagog muzyczny; zwycięzca I Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina (1927).

W czasie wczesnego dzieciństwa rodzina Oborina zmieniała miejsce zamieszkania, a w 1914 osiadła w Moskwie. W latach 1914–1921 Oborin uczęszczał do Szkoły Muzycznej Gniesinych, gdzie stwierdzono, że posiada słuch absolutny. Uczył się równolegle gry na fortepianie i kompozycji^[1]. W latach 1921–1926 studiował grę na fortepianie i kompozycję w Konserwatorium Moskiewskim. Pobierał także lekcje z dyrygentury. Studia ukończył z wyróżnieniem^[2].

W 1927 zwyciężył w I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie^[3]. Po tym sukcesie rozpoczęła się jego kariera. W niedługim czasie dał koncerty w Polsce i Niemczech, jednak po powrocie do Moskwy, aż do 1945 występował jedynie w ZSRR^[4]. W 1936 po raz pierwszy zagrał wspólnie z rosyjskim skrzypkiem Dawidem Ojstrachem, z którym od tego czasu występował i współpracował przez ponad 25 lat. Od 1941 do 1963 grał w trio muzycznym z Dawidem Ojstrachem (skrzypce) i Swiatosławem Knuszewickim (wiolonczela)^[5]. Po II wojnie światowej zaczął dawać koncerty w wielu krajach europejskich, w Stanach Zjednoczonych i Japonii. Wiele razy powracał też do Polski^[4].

W 1949^[6] i 1955^[7] był zapraszany do grona jurorów Konkursów Chopinowskich, gdzie pełnił również funkcję wiceprzewodniczącego. Był też w jury konkursów w Moskwie, Lizbonie, Paryżu, Leeds i Zwickau^[8].

Przez wiele lat był pedagogiem w Konserwatorium Moskiewskim. W trakcie swej pracy pedagogicznej wykształcił wielu wybitnych muzyków. Do jego uczniów należą m.in.: Władimir Aszkenazy, Giennadij Rożdiestwienski, Michaił Woskriesienski i Natalija Gawriłowa^[8].

Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie^[9].

W trakcie swej kariery nagrał wiele płyt z muzyką m.in. Fryderyka Chopina, Ludwiga van Beethovena, Arama Chaczaturiana, Josepha Haydna i Felixa Mendelssohna-Bartholdy’ego^[10].

• Order „Znak Honoru” (1937)
• Nagroda Stalinowska drugiego stopnia (1943)
• Order Lenina (1946, 1966)
• Ludowy Artysta ZSRR (1964)
• Państwowa Nagroda RFSRR im. Michaiła Glinki (1966)
• Order Czerwonego Sztandaru Pracy

• Stanisław Dybowski: Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie. Warszawa: Selene, 2005, s. 31–36. ISBN 83-910515-1-X.
• Stefan Wysocki: Wokół Konkursów Chopinowskich. Warszawa: Wydawnictwa Radia i Telewizji, 1987. ISBN 83-212-0443-0.
• Софья Михайловна Хентова Лев Оборин, Музыка, 1964.