Jean de Lipkowski

Jean de Lipkowski

Data i miejsce urodzenia	25 grudnia 1920 Paryż
Data i miejsce śmierci	20 września 1997 Paryż
Zawód, zajęcie	polityk, dyplomata
Alma Mater	Uniwersytet Paryski, École libre des sciences politiques
Stanowisko	minister ds. kooperacji (1976)
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Jean Noël de Lipkowski (ur. 25 grudnia 1920 w Paryżu, zm. 20 września 1997 tamże^[1]) – francuski polityk i dyplomata, deputowany krajowy i poseł do Parlamentu Europejskiego, sekretarz stanu (1968–1972 i 1973–1974) i minister ds. kooperacji (1976).

Pochodził z polskiej rodziny arystokratycznej. Jego ojciec Henri de Lipkowski był uczestnikiem I wojny światowej i przemysłowcem, zmarł w niemieckim obozie koncentracyjnym KL Buchenwald. Jego matka Irène de Lipkowski w okresie IV Republiki sprawowała mandat deputowanej z ramienia Zgromadzenia Ludu Francuskiego^[1][2]. Jean de Lipkowski ukończył Lycée Henri-IV, został też absolwentem wydziału prawa Uniwersytetu Paryskiego oraz École libre des sciences politiques^[1][3]. W trakcie II wojny światowej udało mu się opuścić Francję i przez Hiszpanię dostać się do Wielkiej Brytanii^[1]. Dołączył do wojsk Wolnej Francji, służył w wojskach spadochronowych (pod pseudonimem Jean de Ligny). Brał udział w działaniach wojennych na terytorium Francji, uczestniczył m.in. w wyzwoleniu Lyonu w 1944^[1][3].

W 1945 dołączył do służby dyplomatycznej. Był zatrudniony jako trzeci sekretarz konsulatu i następnie attaché w ambasadzie w Nankinie (do 1949). Następnie pracował jako wicekonsul w Madrycie, a także w departamencie Azji i Oceanii resortu spraw zagranicznych. W 1954 został zastępcą dyrektora biura gabinetu Pierre’a Boyera de Latour du Moulin, generalnego rezydenta w Tunezji, gdzie m.in. zajmował się negocjacjami dotyczącymi niepodległości tego kraju. W 1955 został mianowany radcą drugiej klasy w ambasadzie w ZSRR^[1].

W kadencji 1956–1958 po raz pierwszy zasiadał w Zgromadzeniu Narodowym jako przedstawiciel ugrupowania radykałów. W 1958 był współzałożycielem lewicowej formacji gaullistowskiej CRR. Później był związany z Unią na rzecz Nowej Republiki, Unią Demokratów na rzecz Republiki oraz Zgromadzeniem na rzecz Republiki. W wyborach w 1962, 1967 i 1968 oraz w wyborach uzupełniających w 1971 ponownie uzyskiwał mandat deputowanego^[1]. Był reprezentantem francuskiego parlamentu w Parlamencie Europejskim, a także merem Royan (1965–1977, 1983–1989) i radnym departamentu Charente-Maritime (1973–1992)^[3].

Pełnił funkcje rządowe: sekretarza stanu w resorcie spraw zagranicznych (1968–1972, 1973–1974) oraz ministra ds. współpracy (od stycznia do sierpnia 1976)^[4]. W 1978, 1981, 1986, 1988 i 1993 wybierany do Zgromadzenia Narodowego na kolejne kadencje^[1]. Od października 1980 do grudnia 1981 wykonywał mandat posła do Parlamentu Europejskiego I kadencji, który objął w miejsce Marie-Madeleine Dienesch. Przystąpił do Europejskich Postępowych Demokratów^[5]. W latach 1993–1997 był członkiem Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy^[6]. W wyborach krajowych w 1997 startował przeciwko kandydatowi Zgromadzeniu na rzecz Republiki, odnosząc porażkę^[1].

Był żonaty z Nadine Hecquet d’Orval, miał dwoje dzieci^[1]. W 1967 był sędzią ostatniego znanego pojedynku o honor w historii Francji, który stoczyli parlamentarzyści Gaston Defferre i René Ribière^[7].

Odznaczony Legią Honorową IV klasy i Krzyżem Wojennym 1939–1945^[1].