PL EN DE FR ES IT PT RU JA ZH NL UK TR KO CS SV AR VI FA ID HU RO NO FI

Jan Turnau

Jan Turnau
Data i miejsce urodzenia

23 lutego 1933
Wlonice

Data i miejsce śmierci

31 października 2025
Warszawa

Zawód, zajęcie

publicysta, pisarz

Alma Mater

Uniwersytet Wrocławski

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Strona internetowa

Jan Henryk Turnau (ur. 23 lutego 1933 we Wlonicach[1], zm. 31 października 2025 w Warszawie[2]) – polski publicysta i pisarz katolicki, inicjator działań na rzecz ekumenizmu.

Życiorys

W 1955 ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Wrocławskim. W latach 1955–1956 był redaktorem we „Wrocławskim Tygodniku Katolików”, następnie do 1957 pracował w Wydawnictwie Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1957–1958 zatrudniony był w Wojewódzkiej Komisji Planowania Gospodarczego. Później przez rok pracował jako nauczyciel w szkole podstawowej. Od 1959 do 1990 był redaktorem działu religijnego w miesięczniku „Więź”.

W okresie wydarzeń sierpniowych w 1980 był sygnatariuszem skierowanego do władz komunistycznych apelu 64 naukowców, literatów i publicystów o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikami[3]. W 1990 dołączył do redakcji „Gazety Wyborczej” jako autor tekstów poświęconych życiu religijnemu[1].

Był autorem tekstów w „Gościu Niedzielnym” oraz w „Tygodniku Powszechnym[1], a także w „Myśli Protestanckiej”. Członek Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie[1], jeden z tłumaczy Ekumenicznego Przekładu Przyjaciół.

Był wnukiem Jerzego Turnaua[4].

W 2006 prezydent Lech Kaczyński odznaczył go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[5]. W 2012 prezydent Bronisław Komorowski nadał mu Krzyż Komandorski tegoż orderu[6]. W 2017 został wyróżniony honorowym Medalem „Powstanie w Getcie Warszawskim” nadawanym przez Stowarzyszenie Żydów Kombatantów i Poszkodowanych w II Wojnie Światowej[7]. W 2021 otrzymał Nagrodę „Ślad Diamentowy” im. bp. Jana Chrapka za całokształt swojej pracy twórczej[8].

Został pochowany 7 listopada 2025 na cmentarzu w Gołąbkach[9].

Publikacje

  • Dziesięciu sprawiedliwych. Wspomnienia okupacyjne, Biblioteka „Więzi”, Warszawa 1986, ISBN 978-83-7006-019-0.
  • Bracia zza Buga. Wspomnienia z czasu wojny (wybór tekstów), Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 1999, ISBN 83-227-1326-6.
  • Dwunastu Apostołów (red.), Znak, Kraków 2002, ISBN 978-83-240-0148-4.
  • Karol Wojtyła – Jan Paweł II. Kalendarium oraz testament Jana Pawła II, Biblioteka „Więzi”, Warszawa 2005, ISBN 978-83-88032-89-9.
  • Moja Arka. Jan Turnau w rozmowie z Dorotą Wodecką i Konradem Sawickim, Jacek Rakowiecki (red.), Waldemar Paś (wybór tekstów z bloga), Wydawnictwo Agora, Warszawa 2018, ISBN 978-83-2682-574-3.

Przypisy

  1. a b c d Who is who w Polsce. Wyd. I. Zug: Hübners blaues Who is who, 2002, s. 2029–2030. ISBN 3-7290-0034-9.
  2. Zmarł Jan Turnau – ceniony publicysta, teolog, ekumenista. misyjne.pl, 31 października 2025. [dostęp 2025-10-31].
  3. Apel (64 intelektualistów wraz z załączonym suplementem zawierającym nazwiska sygnatariuszy apelu). karta.org.pl. [dostęp 2020-09-25].
  4. Jan Turnau. sejm-wielki.pl. [dostęp 2023-05-26].
  5. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 2006 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2007 r. Nr 9, poz. 97).
  6. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 maja 2012 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2012 r. poz. 831).
  7. Wręczono medale honorowe „Powstanie w Getcie Warszawskim”. dzieje.pl, 19 kwietnia 2017. [dostęp 2018-04-19].
  8. Jan Turnau nie żyje. wiez.pl, 31 października 2025. [dostęp 2025-10-31].
  9. Jan Turnau. wyborcza.pl, 4 listopada 2025. [dostęp 2025-11-08].