PL EN DE FR ES IT PT RU JA ZH NL UK TR KO CS SV AR VI FA ID HU RO NO FI

Isaj Babicz

Isaj Babicz
Исай Яковлевич Бабич
Pogromca pancerniaków
Ilustracja
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia

26 września 1902
Borysław

Data i miejsce śmierci

9 grudnia 1948
Moskwa

Przebieg służby
Lata służby

1920–1948

Formacja

Knownlyx encyclopedia image Armia Czerwona
Knownlyx encyclopedia image Czeka
GPU
Knownlyx encyclopedia image NKWD

Jednostki

Smiersz

Stanowiska

zastępca naczelnika GUKR

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Późniejsza praca

Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR

Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonej Gwiazdy Order Kutuzowa I klasy (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy
Odznaka za 15 letnią służbę w organach bezpieczeństwa

Isaj Jakowlewicz Babicz, ros. Исай Яковлевич Бабич (ur. 13 września?/26 września 1902 w Borysławiu, zm. 9 grudnia 1948 w Moskwie) – radziecki generał porucznik, funkcjonariusz Czeka, GPU i NKWD.

Życiorys

Ukończył szkołę podstawową oraz uczył się przez dwa lata w chederze. W latach 1915–1919 kształcił się w zawodzie zecera. W 1920 roku, po krótkim okresie bezrobocia, podjął pracę jako zecer.

W kwietniu 1920 roku wstąpił w szeregi WKP(b), a następnie do sowieckich organów bezpieczeństwa Czeka. Po rozwiązaniu Czeka był członkiem GPU i NKWD.

Zajmował m.in. następujące stanowiska:

  • asystent przewodniczącego Czeka w obwodzie mikołajowskim w miejscowej jednostce (OACz[a] CzK) – 1920 – 1922
  • inspektor OACz w obwodzie mikołajowskim przy oddziale GPU[b] (1922 – 1923)
  • pomocnik (asystent) pełnomocnika oddziału GPU guberni mikołajowskiej (1923 – 1925)
  • pełnomocnik GPU w Mołdawskiej ASRR[c] (1925 – 1927)
  • szef bałtowskiego wydziału GPU; oficjalną stolicą Mołdawskiej ASRR był Kiszyniów, natomiast władze rezydowały w Bałcie (obecnie leżącej na terytorium Ukrainy)
  • naczelnik 25. Pogranicznego Wydziału OGPU (1927 – 1930)
  • szef SOU[d] sektora charkowskiego GPU (1930 – kwiecień 1931)
  • szef SPO[e] przy Charkowskim Sektorze Operacyjnym GPU i naczelnik SPO przy obwodzie charkowskim oddziału GPU (kwiecień 1931 – 1933)
  • szef SPO przy obwodzie charkowskim oddziału GPU, następnie obwodzie winnickim (1933 – 10 lipca 1934)
  • szef SPO UGB[f] UNKWD[g] obwodu winnickiego (15 lipca 1934 – 27 sierpnia 1934)
  • szef oddziału UGB UNKWD obwodu odeskiego (27 sierpnia 1934 – 22 lipca 1935)
  • szef SPO UGB UNKWD obwodu kijowskiego (22 lipca 1935 – 25 grudnia 1936)
  • szef Oddziału IV[h] UGB UNKWD obwodu kijowskiego (25 grudnia 1936 – 4 sierpnia 1937)
  • zastępca szefa UNKWD obwodu odeskiego (4 sierpnia 1937 – 22 października 1937)
  • zastępca szefa UNKWD obwodu kijowskiego (22 października 1937 – 26 lutego 1938)
  • pełniący obowiązki szefa UNKWD obwodu kijowskiego (10 stycznia 1938 – 26 lutego 1938)
  • szef Oddziału II[i] Zarządu 2 Oddziałów Specjalnych (UOO)[j] NKWD ZSRR (28 marca 1938 – 20 sierpnia 1938)
  • szef Oddziału III Zarządu 2 Oddziałów Specjalnych NKWD ZSRR (20 sierpnia 1938 – 29 września 1938)
  • szef Oddziału IV Wydziału Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego (29 września 1938 – 3 stycznia 1939)
  • szef Oddziału IV[k] (Wydział IV)[l] Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego (3 stycznia 1939 – 24 września 1940)
  • szef OO Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego (24 września 1940 – luty 1941)[m]
  • szef Oddziału III ds. Kontrwywiadu przy Specjalnym Nadbałtyckim Okręgu Wojskowym (luty 1941 – lipiec 1941)
  • zastępca szefa OO Frontu Północno-Zachodniego (lipiec 1941 – 21 maja 1942)
  • szef OO Frontu Północno-Zachodniego (21 maja 1942 – kwiecień 1943)
  • zastępca szefa GUKR Smiersz przy NKO[n] ZSRR (kwiecień 1943 – maj 1946); będąc na tym stanowisku, koordynował działania oddziałów Smiersz przy Froncie Zabajkalskim po ataku ZSRR na wojska japońskie w Mandżurii
  • zastępca szefa III Zarządu Głównego ds. Kontrwywiadu Wojskowego MGB ZSRR (4 czerwca 1946 – 9 grudnia 1948)
  • wykładowca tematu ofensywnego kontrwywiadu wojskowego (sierpień 1947 – 9 grudnia 1948)
  • szef Wyższej Szkoły MGB ZSRR (sierpień 1947 – 9 grudnia 1948).

Zmarł w stopniu generała porucznika 9 grudnia 1948 roku.

Awanse

Odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ Jednostka Ogólno-Administracyjna.
  2. ↑ GPU (Państwowy Zarząd Polityczny) 1922-1923 patrz GPU, po 1923 - komórka terenowa OGPU w republikach związkowych, autonomicznych, obwodach autonomicznych, okręgach narodowościowych, guberniach itd.
  3. ↑ W terenie działały od 1921 roku Pełnomocne Przedstawicielstwa CzeKa, GPU, OGPU, zamienione w 1934 roku na Zarządy Bezpieczeństwa Państwowego UGB.
  4. ↑ SOU – Zarząd Tajno-Operacyjny (Siekrietno-Opieratiwnoje Uprawlenije), jeden z najważniejszych i największych zarządów w końcowej organizacji CzeKa, GPU przy NKWD RFSRR; jego kontynuacją był Główny Zarząd Bezpieczeństwa Państwowego NKWD. SOU został utworzony 14 stycznia 1921, naczelnikiem był Wiaczesław Mienżyński. Podlegały mu wszystkie tzw. oddziały operacyjno-czekistowskie, jak kontrwywiad wewnętrzny (KRO), wojskowy (OO) i wywiad zagraniczny (INO).
  5. ↑ SPO – Oddział Tajno-Polityczny (Siekrietno-Politiczeskij Otdieł).
  6. ↑ UGB – Zarząd Bezpieczeństwa Państwowego, terenowe komórki Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego NKWD.
  7. ↑ UNKWD – Zarząd Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych, terenowe komórki NKWD.
  8. ↑ Po zmianie organizacyjnej oddziałom nadano numerację, która zmieniła się w tym czasie trzykrotnie; Oddział VI odpowiedzialny był za Służbę Bezpieczeństwa (dawny Oddział Tajno Polityczny).
  9. ↑ Oddział II odpowiedzialny był za kontrwywiadowcze zabezpieczenie wojsk pancernych i technicznych.
  10. ↑ Podczas kolejnej reorganizacji na szczeblu centralnym NKWD Wydział Specjalny (wówczas Wydział V Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego NKWD) kontrwywiadu wojskowego został podniesiony do statusu Zarządu i nadano mu nr II; jego pełna nazwa: Drugi Zarząd (Wydziałów Specjalnych) Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych ZSRR.
  11. ↑ Był odpowiedzialny za kontrwywiadowcze zabezpieczenie wojsk technicznych.
  12. ↑ Wydział IV – Specjalny (OO).
  13. ↑ W ankiecie personalnej zanotowano, że stanowisko objął już w maju 1940 roku.
  14. ↑ NKO – Ludowy Komisariat Obrony.
  15. ↑ Rangi bezpieczeństwa państwowego posiadali tylko funkcjonariusze oddziałów Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego; można ich było rozpoznać po znakach Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego na rękawie, a od 1936 na obydwu rękawach.

Bibliografia

  • Н. В. Петров, К. В. Скоркин: БАБИЧ ИСАЙ ЯКОВЛЕВИЧ. [w:] Мемориал. Руководящие кадры НКВД 1934–1941 гг. (fragm. książki «Кто руководил НКВД. 1934–1941») [on-line]. Мемориал. memo.ru > Бабич И.Я.. [dostęp 2014-03-07]. (ros.).
  • Vadim J. Birstein: Smersh: Stalin's Secret Weapon, Soviet Military Counterintelligence in WWII. Nigel West (przedm.). ISBN 978-184954-108-4. (ang.).
  • Jan Larecki: Wielki leksykon służb specjalnych świata. Wyd. I. Warszawa: Książka i Wiedza, 2007. ISBN 978-83-05-13484-2. (pol.).
  • Jan Rutkiewicz, Walerij N. Kulikow: Wojska NKWD 1917–1946. Warszawa: Wydawnictwo „Lampart”, 1998, seria: Barwa i Broń. ISBN 83-86121-30-0. (pol.).

Content available under CC BY-SA 4.0.

Source: Wikipedia.