Frederic Leighton
Autoportret (ok. 1880) | |
| Data i miejsce urodzenia |
3 grudnia 1830 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
25 stycznia 1896 |
| Narodowość |
Anglik |
| Dziedzina sztuki | |
| Odznaczenia | |
| Nagrody | |
Frederic Leighton, 1. baron Leighton (ur. 3 grudnia 1830 w Scarborough, zm. 25 stycznia 1896 w Londynie) – brytyjski malarz, rysownik i rzeźbiarz, czołowy przedstawiciel wiktoriańskiego nurtu akademizmu zw. estetyzmem, związany z bractwem Prerafaeitów.
W 1878–1896 prezes Akademii Królewskiej. Tworzył kompozycje historyczne, mitologiczne i alegorie, jego prace nawiązywały do sztuki antyku greckiego i rzymskiego oraz renesansu; w rzeźbiarstwie wykorzystywał głównie brąz.
Życiorys
Urodził się w bogatej rodzinie londyńskich biznesmenów, wykształcenie powszechne odebrał w Uniwersyteckim Kolegium Szkolnym. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych we Florencji, następnie w Rzymie i Szkole Malarstwa Johanna Friedricha Städla we Frankfurcie nad Menem. W 1855–1859 przebywał w Paryżu, gdzie poznał Ingresa, Eugène'a Delacroix, Camille'a Corota i Jeana-François Milleta.
Po powrocie do Londynu w 1860 zainteresował się twórczością prerafaelitów, z którymi był luźno związany. W 1864 został członkiem Akademii Królewskiej, której był prezesem od 1878. W związku z objęciem funkcji został nobilitowany, otrzymując godność rycerza kawalera.
W 1886 otrzymał tytuł baroneta Opactwa Mariackiego w Londynie. W 1888 odznaczony Pour le Mérite. W 1889 został powołany na członka korespondenta Instytutu Francji. 24 stycznia 1896, na dzień przed śmiercią, został podniesiony do godności barona w parostwie Zjednoczonego Królestwa.
Artysta pozostawił po sobie bogatą i różnorodną twórczość. Malował obrazy inspirowane antykiem, tworzył portrety i ilustracje. Zajmował się też rzeźbą – jego najbardziej znanym dziełem jest Atleta walczący z pytonem (1874–1877). W jego domu w Kensington mieści się obecnie muzeum.
Prace


- Śmierć Brunelleschiego, 1852
- Adoracja Madonny Cimabuego, 1853–1855
- Rybak i syrena, ok. 1856–1858
- Aktea, nimfa wybrzeża, 1858
- Miodowy miesiąc malarza, ok. 1864
- Orfeusz i Eurydyka, 1864
- Matka i dziecko, ok. 1865
- Dedal i Ikar, ok. 1869
- Herkules walczący ze Śmiercią o ciało Alkestis, 1869–1871
- Greczynki zbierające kamyki nad morzem, 1871
- Lekcja muzyki, ok. 1877
- Nauzykaa, ok. 1878
- Nawijanie motka, ok. 1878
- Światło z haremu, ok. 1880
- Żonaty, ok. 1881–1882
- Kimon i Ifigenia, 1884
- Andromacha uwięziona, ok. 1888
- Kąpiel Psyche, ok. 1889–90
- Ogród Hesperyd, ok. 1892
- Płomienny czerwiec, 1895
- Naramiennik
- Febe
- Kąpiące się
- Perseusz i Andromeda, 1891
Galeria
-
Andromacha uwięziona
-
Ostatni widok bohatera
-
Ogród Hesperyd
-
Samotność
-
Idylla
Bibliografia
- Ian Chilvers: Oksfordzki leksykon sztuki. Warszawa: Arkady, 2002, s. 379. ISBN 83-213-4157-8.
- Victoria Charles (red.): 1000 arcydzieł malarstwa. Warszawa: Firma Księgarska Jacek i Krzysztof Olesiejuk – Inwestycje, 2006.
Linki zewnętrzne
- ISNI: 0000000083396135
- VIAF: 18031604, 5802157643215538590000
- ULAN: 500030022
- LCCN: n80079496
- GND: 119423863
- NDL: 00514557
- LIBRIS: fcrtv4xz2gl01qv
- BnF: 125620094
- SUDOC: 034919082
- NLA: 35556809
- NKC: jx20100810005
- BNE: XX1438925
- NTA: 070939578
- BIBSYS: 90574505
- Open Library: OL2491122A
- PLWABN: 9810643326105606
- NUKAT: n2008133442
- OBIN: 16399
- J9U: 987007264471705171