Ainur
Ainurowie (qya. ainu – święty, lm. ainur, z valarinu Ayanûz) – istoty przypominające bogów lub aniołów ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.
Ainurowie to istoty duchowe stworzone z myśli Eru Ilúvatara, jedynego Boga Tolkienowskiego uniwersum, które wraz z nim poprzez Ainulindalë stworzyły wizję Eä. Każdy z Ainurów znał tylko część zamysłów Ilúvatara – tę, z której został zrodzony (z wyjątkiem najpotężniejszego z nich, Melkora, który miał część wiedzy każdego z nich). Po stworzeniu Eä znaczna część Ainurów przybyła na Ardę, by ją ukształtować według wizji przyszłości, którą ukazał im Eru oraz sprawować nad nią pieczę.
Czternastu najpotężniejszych z nich zwanych jest Valarami (Melkor stał się Czarnym Władcą, uosobieniem zła i nie jest już zaliczany w poczet Valarów). Pomniejsi Ainurowie, którzy zstąpili wraz z Valarami na Ardę, zwani są Majarami. Do Majarów należeli m.in. Sauron, Balrogowie i czarodzieje (m.in. Gandalf i Saruman). Duchowa natura części istot, jak Ungolianta, smoki i entowie jest niejasna – nie wiadomo czy były wcielonymi Ainurami. Ci z nich, którzy zstąpili na Ardę, są z nią związani aż do jej końca (Melkor, wyrzucony w Pustkę, ma powrócić przed Dagor Dagorath).
Ainurowie byli istotami duchowymi, lecz od początku mieli określoną płeć, a po zstąpieniu do materialnego wszechświata (Ei) przybierali różne materialne formy, często podobne do Dzieci Iluvatara. Tolkien pisze w Silmarillionie, że istniały między nimi więzy pokrewieństwa (Manwë i Melkor byli braćmi poczętymi z myśli Ilúvatara[1], Dwaj bracia Fëanturi (...) najczęściej bywają nazywani Mandos i Lorien[2]) i dobierali się w pary na kształt małżeństw Dzieci (Małżonką Aulego jest Yavanna. [Namo] za żonę ma Vaire[3]).
Tylko raz ród Ainurów zmieszał się z rodem Dzieci Ilúvatara. Jedna z Majarów, Meliana, grzesznie poślubiła króla elfów, Elu Thingola[4]; z tego związku narodziła się Lúthien, która grzesznie zakochała się w człowieku, Berenie, i dla niego zrezygnowała ze swej nieśmiertelności[5].
Przypisy
- ↑ Tolkien 2002 ↓, s. 24.
- ↑ Tolkien 2002 ↓, s. 27.
- ↑ Tolkien 2002 ↓, s. 26–27.
- ↑ Tolkien 2002 ↓, s. 62–63.
- ↑ Tolkien 2002 ↓, s. 196–197.
Bibliografia
- J.R.R. Tolkien: Silmarillion. Maria Skibniewska (tłum.). Warszawa: Amber, 2002, s. 11–32. ISBN 83-7245-882-0.
- Robert Foster: Encyklopedia Śródziemia. Warszawa: Amber, 2002, s. 17. ISBN 83-241-0200-0.
