Rhythm and Blues (zespół muzyczny)

Ten artykuł od 2019-07 zawiera treści, przy których brakuje odnośników do źródeł.

Należy dodać przypisy do treści niemających odnośników do źródeł. Dodanie listy źródeł bibliograficznych jest problematyczne, ponieważ nie wiadomo, które treści one uźródławiają.
Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Rhythm and Blues, właściwie Rozrywkowy Zespół Gdańskiego Jazz-Clubu „Rhythm and Blues” – polski zespół rock and rollowy działający w latach 1959–1960.

Rhythm and Blues został założony przez Franciszka Walickiego w 1958 na gdyńskim Oksywiu. W zespole występowali: Leszek Bogdanowicz (gitara), Leonard Szymański (kontrabas), Andrzej Sułocki (fortepian), Jan Kirsznik (saksofon tenorowy) i Edward Malicki (perkusja) oraz wokaliści: Bogusław Wyrobek i Marek Tarnowski, a później Michaj Burano. Zespół zadebiutował koncertem w klubie Marynarki Wojennej na gdyńskim Oksywiu w klubie „Mewa” i w gdyńskim klubie młodzieżowym „Pikolo” w 1958. Występ zespołu z 24 marca 1959 w klubie „Rudy Kot” przyjmuje się za początek rock and rolla w Polsce^[2]. Brawurowe, spontaniczne i wolne od estradowej rutyny wykonawstwo, histeryczne przyjęcie publiczności i negatywne recenzje prasy sprawiły, że zespół z miejsca zdobył lokalną sławę, a na kolejnych koncertach nie przestawały pojawiać się tłumy.

Repertuar zespołu obrazował pierwociny polskiego rocka, kiedy to muzycy kopiowali zachodnie wzorce. Muzycy wykonywali standardy w nowych aranżacjach („All of Me”, „Stormy Weather”, „Perdido” i „When The Saints Go Marchin’ In”) i aktualne przeboje z repertuaru: Paula Anki („Diana”), Elvisa Presleya („Jailhouse Rock”), Billa Haleya („Rock Around the Clock”) i Tommy’ego Steele’a („Elevator Rock”) oraz Little Richarda, Jerry’ego Lee Lewisa czy Fatsa Domino.

Pod koniec marca 1959 rozpoczęła się ogólnopolska kariera grupy. Zespół został laureatem ogólnopolskiego konkursu zespołów jazzowych i rozrywkowych. Pierwszą nagrodę przyznało grupie profesjonalne jury. W połowie sierpnia wygrał mecz muzyczny rozegrany w Sopocie z warszawskim zespołem New Orleans Stompers, we wrześniu ruszył w trasę po kraju, obejmującą tylko największe miasta Polski. Apogeum popularności grupy ilustrują nadkomplety na wszystkich koncertach w warszawskiej Hali Gwardii. W połowie września zespół zarejestrował swoje jedyne, jak się okazało – nagrania radiowe, m.in.: „Butterfingers”, „James Rider”, „Elevator Rock”, „Wyjdę w deszcz” (cover „Stormy Weather'” z 1933), „Mambo rock”, „Rock-A-Beatin’ Boogie (Rock Everybody)”, „Big Boogie-Woogie” i „Malaguena”.

W reakcji na występy zespołu Edward Gierek, pierwszy sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Katowicach, oświadczył w 1959:

Na skutek krytyki sterowanej przez władze i zdemolowania przez młodzież kilku sal Ministerstwo Kultury wydało zakaz występów w większych obiektach. 27 października 1959 odbył się ostatni koncert Rhythm and Bluesa. 22 czerwca 1960 zespół został formalnie rozwiązany za sprawą decyzji podjętej przez zarząd gdańskiego Jazz-Clubu^[3]. Tego samego dnia z inicjatywy Walickiego powstał kolejny zespół spod znaku Mocnego uderzenia, a mianowicie Czerwono-Czarni, którzy mieli kontynuować tradycję Rhythm and Bluesa. W tym też czasie zaprzestano używania terminu rock and roll, zastępując go nazwą bigbit.

24 marca 2009, w 50. rocznicę debiutu formacji, prezydent Gdańska Paweł Adamowicz odsłonił przed wejściem do gdyńskiego klubu „Rudy Kot” tablicę upamiętniającą przełomowy dla historii polskiego rocka koncert zespołu z marca 1959.

• Rhythm and blues

• MariuszM. Gradowski MariuszM., Rhythm and Blues, [w:] Artykuły [online], Culture.pl, 2011 [dostęp 2025-01-31] .
• Franciszek Walicki – Strona oficjalna, polskirock.pl [zarchiwizowane 2016-01-28] .